Stefan Verkerk

Hoe het begon: van krantje naar websites

Van kinds af aan in de jaren '90 was ik gefascineerd door de opkomst van de computer. Toen ik als 'kleine jongen' nog op de basisschool zat en veel zat te experimenteren met computers, wist ik het voor elkaar te krijgen om in Word een eigen krantje in elkaar te zetten. 'De Wezeper Courant' was ontstaan: gevuld met (onzinnig) nieuws over wat er allemaal gebeurde in mijn klas (groep 7/8) op een school aan de rand van de prachtige Veluwe en weidse IJsseldelta.

Rond 2000 zette ik mijn eerste digitale stappen op het internet. Dankzij een neef leerde ik mijn eerste website te bouwen met HTML. 'De Wezeper Courant' werd ingeruild voor mijn eerste website. In de jaren daarna leerde ik mijzelf steeds meer aan op programmeergebied, ik werd volledig autodidact.

Mijn interesses voor wat er lokaal speelde werden groter en om het een en ander vast te kunnen leggen kocht ik rond 2004 mijn eerste camera. Dat was een Trust Powercam LCD 820 met - jawel - maar liefst 4x digitale zoom! 🤯 Dat was bijzonder in die tijd. Ik ging allerlei dingen vastleggen in en rond mijn woonplaats Wezep. Als er wat interessants was, zette ik dat op mijn website: de avondvierdaagse in ons dorp, winterweer of de verkeerschaos tijdens de verbouwing van de N50... van alles verscheen er op mijn website.

Maar de goedkope camera bleek niet bestand tegen intensief gebruik. Ik stapte rond 2005 over naar een HP R717 camera, wat alweer een stap vooruit was. Dat ging een tijd lang goed, totdat ook deze de geest gaf. Mijn eerste spiegelreflex camera was in de herfst van 2007 een feit: het werd de Canon EOS 350D. Een instapmodel, maar wel een camera waarmee het fotograferen een totaal nieuwe dimensie kreeg.

Het succes van de Hanzelijn als startpunt

Na de basisschool ging ik in mijn tienerjaren naar school in Zwolle. In die jaren werd rond 2007 gestart met een groot project op mijn dagelijkse fietsroute richting school: de Hanzelijn. Van kinds af aan vond ik treinen al interessant, fotograferen vond ik leuk en ik kon inmiddels wel een website uit de grond stampen. Met mijn camera begon ik de bouw van de Hanzelijn bij Hattem te volgen en dat ging ik vervolgens plaatsen op een website: Hanzelijn-Hattem.nl.

Door het project leerde ik steeds beter foto's te maken: ik werd kritischer en stelde steeds hogere eisen aan mijn foto's. Ook de indeling en informatie op mijn website moesten 'perfect' zijn. De website zorgde voor veel bezoekers én leverde mij veel contacten op bij diverse aannemers en bij de opdrachtgever van de bouw van de Hanzelijn: ProRail. Door die contacten kreeg ik mijn eerste betaalde opdracht: het fotograferen van het invaren van de hoofdoverspanning van de Hanzeboog bij Hattem / Zwolle. Dat bleek hét startschot te zijn van mijn carrière als fotograaf.

In de maanden en jaren daarna mocht ik voor ProRail meerdere grote nieuwbouw- en verbouwingsprojecten fotograferen op en rond het spoor. Zo kon ik mijn naamsbekendheid verder opbouwen en kwam ik ook steeds vaker bij andere bedrijven in de bouw en infra over de vloer.

Steeds een stap verder

Naarmate mijn opdrachten professioneler werden, groeide mijn apparatuur mee. Waar ik ooit begon met een compacte Canon EOS 350D en 500D, stapte ik via de iconische 5D Mark II en Mark III over op de razendsnelle EOS 1D-X Mark II, ideaal om beelden op locatie direct naar mijn telefoon over te zetten. Als tweede body kwam daar later de 5DS R bij vanwege de extreme resolutie.

Ook in glaswerk investeerde ik stevig. De bekende 'heilige drie-eenheid' aan L-zooms, de Canon EF 16-35mm, 24-70mm en 70-200mm f/2.8, vormde jarenlang de basis van mijn werk. Voor portretten vulde ik die set aan met lichtsterke vastbrandpuntlenzen zoals de 35mm en 85mm.

Toen Canon met systeemcamera's kwam, maakte ik in 2020 de overstap naar de Canon EOS R5. Ik verving mijn objectieven in één keer door het nieuwe RF-systeem (de 15-35mm, 24-70mm en 70-200mm). Het was een flinke investering, maar ik werk er nog dagelijks met ontzettend veel plezier mee. Tegenwoordig is ook de RF 50mm f/1.4L een vaste waarde in mijn cameratas: een heerlijke, veelzijdige lens voor vrijwel elk type opdracht.

Incidentenfotografie en -video

Vanaf 2007 hield ik mij actief bezig met het vastleggen van de inzet van hulpdiensten op de Noord-Veluwe. In het begin richtte ik mij vooral op Wezep, Hattemerbroek en Oldebroek, maar na het behalen van mijn rijbewijs in 2011 kon ik mijn werkgebied flink uitbreiden. Met de komst van videofuncties op spiegelreflexcamera's ging ik incidenten ook op beeld vastleggen. Door de goede contacten die ik opdeed binnen de hulpverlening kon ik steeds beter verslag doen, uiteraard altijd met respect voor de privacy van slachtoffers.

Dankzij de grote hoeveelheid beeldmateriaal die ik aan landelijke en regionale media leverde, ontving ik eind 2012 een politieperskaart. Dit was voor mij een belangrijke erkenning: het bevestigde dat mijn werk serieus werd genomen en gaf me de mogelijkheid om op professionele wijze door te gaan.

Incidentenfotografie is echter een intensief vak: je staat 24/7 aan, gaat dag en nacht op pad en bent continu onderweg op onverwachte momenten. Bovendien verhardde de maatschappij merkbaar sinds de coronajaren, waardoor het werk risicovoller werd. Met de komst van mijn tweede zoontje eind 2024 heb ik na ruim 15 jaar besloten te stoppen met reguliere incidentenfotografie. Niet alleen voor meer rust binnen ons gezin, maar ook om hen te beschermen tegen de risico's van het vak.

Tegenwoordig ga ik alleen nog op pad als ik rechtstreeks door een opdrachtgever naar een incident word gestuurd, bijvoorbeeld op en rond het spoor. Zo heb ik grote spoorwegincidenten in onder meer Dalfsen, Voorschoten en Hooghalen in opdracht mogen fotograferen.